Ин пурсиш, ки чаро Худованд мо одамиёнро офаридааст, яке аз асоситарин пурсишҳои матраҳ дар тӯли торихи андешаи башарист ва ҳамвора дар имтидоди қарнҳову асрҳо, азҳони бисёреро ба худ машғул кардааст, ва башар ҳамеша мехоста то бидонад, ки аз куҷо омада? Барои чӣ омада? Ва ба ку
Аз
иштибоҳоти фоҳиши муддаиёни рӯшанфикрӣ дар ҷомеаи мо яке ин аст, ки
вақте роҷеъ ба дин ва падидаи диндорӣ изҳори назар мекунанд, аз он ҷо ки
ба гунаи бояд аз маорифи исломӣ огоҳ нестанд, бо ҳамон айнаке ба ойини
ислом менигаранд, ки замоне андешмандон ва рӯшанфикрони ислоҳгаройи
ғарбӣ ба кеши масеҳият нигоҳ мекарданд.
Ахиран, физикдони маъруф Стивен Ҳокинг назарияе дар боби хилқат ва офариниш матраҳ намуда, ки гузориши кӯтоҳе аз он дар сайти 
Бо падид овардани офариниш, азалӣ (доимӣ ва беохир) будани худро собит кард ва бо пайдоиши падидаҳои гуногун, вуҷуди худро исбот намуд.
Бо ҳамонанд доштани махлуқот, собит шуд, ки Худо ҳамонанде надорад.
Худо дар ваъдаҳои худ ростгӯ ва бартар аз он аст, ки бар бандагонаш ситам кунад.
... идома »
Қадими беоғозро “азалӣ” ва доими бепоёнро “абадӣ” низ мегўянд. Ва аммо ин ки чаро Худои Субҳон азалӣ ва абадист, ба ин шарҳ аст: Агар мавҷуде дар вуҷудаш ниёзманд ба мавҷуди дигаре бошад (мисли ҳамаи махлуқоти ҷаҳони ҳастӣ, ки дар истилоҳи фалсафа ба онҳо маълулҳо гуфта мешавад, ки дар вуҷудашон ниёзманд ба иллати худ, ки падидоварандаи онҳост мебошанд), вуҷудаш тобеи он хоҳад буд ва бо набудани он мавҷуд (ки иллаташ мебошад), ба вуҷуд нахоҳад омад. Ба дигар сухан: Маъдум (нобуд) будани мавҷуде дар лаҳзае аз замон, нишонаи ниёзмандии он аст. Ва аз
Қуръони карим мегўяд: Худованд ба ҳамаи сифатҳои камол муттасиф аст: “Некўтарин номҳо ва болотарин сифатҳо аз они ўст.”
Ин роҳ ҳарчан
Далели дигаре
Ин роҳ низ дар навбати худ ба ду роҳ
